[dropcap style="style1" title=""]1.204 μ.Χ.[/dropcap]
Την κατάληψη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας από τους Φράγκους ακολουθεί και η κατάληψη του Ορχομενού από τον Ενετό Βονιφάτιο που καταλαμβάνει επίσης τη Βοιωτία, την Αττική και τη Μεγαρίδα. Από τη στιγμή αυτή υπάγεται στο Δουκάτο των Θηβών υπό τον Όθωνα Ντελαρός που είναι ταυτόχρονα δούκας των Θηβών και των Αθηνών.

[dropcap style="style1" title=""]1.225 μ.Χ.[/dropcap]
Η Βοιωτία, Αττική και Μεγαρίδα εισέρχονται στην κυριαρχία του Όθωνα Ντελαρός.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.263 μ.Χ.[/dropcap]
Βρίσκεται στην κυριαρχία του Ιωάννη Α΄ Ντελαρός και του άρχοντα της Λιβαδειάς Γουλιέλμου Ντελαρός.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.280-1.287 μ.Χ.[/dropcap]
Υπό την κυριαρχία του Γουλιέλμου Ντελαρός που είναι δούκας Αθηνών και Θηβών.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.287-1.308 μ.Χ.[/dropcap]
Υπό την κυριαρχία του Γουίδη Β΄ Ντελαρός που είναι δούκας των Αθηνών.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.309-1.311 μ.Χ.[/dropcap]
Υπό την κυριαρχία του Βάλθερου ή Γουλθήρου Βριεννίου που είναι δούκας των Αθηνών.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.311 μ.Χ.[/dropcap]
Στις 15 Μαρτίου του 1311 φτάνουν από τη Θεσσαλία οι Καταλανοί στη δεξιά όχθη του Κηφισσού, κάτω από τον αρχαίο Ορχομενό, στη θέση που σήμερα ονομάζεται Νταμάρια. Κάτω από την ακρόπολη του Ορχομενού έχει στρατοπεδεύσει ο δούκας των Αθηνών Βριέννιος. Η μάχη που ακολουθεί είναι τόσο φονική, ώστε κατά τον Μουντάνερ τη μέρα εκείνη σκοτώθηκαν 20.000 πεζοί, ο δούκας των Αθηνών Βάλθερος και όλοι οι Φράγκοι ιππότες εκτός από δύο. Η νίκη των Καταλανών είχε σαν συνέπεια να αλλάξει κηδεμονία η Βοιωτία. Ήδη την εποχή πριν τη μάχη, η επαρχία της Λιβαδειάς διάκειται περισσότερο φιλικά προς τους Καταλανούς και όχι προς τους Φράγκους γιατί οι τελευταίοι δεν είχαν συμπεριφερθει καλά.
Από το 1311 μ.Χ. λοιπόν οι Καταλανοί διαδέχονται τους Φράγκους στην κυριαρχία της Βοιωτίας και η περίοδος που ακολουθεί είναι περίοδος μεγάλων δεινών για την περιοχή.

[dropcap style="style1" title=""]1.363 μ.Χ.[/dropcap]
Επέρχεται ρήξη μεταξύ των Καταλανών και ο Λόρια καλεί σε βοήθεια τους Τούρκους. Ο Μουράτ ο Β΄ εισβάλλει στην Αττική και Βοιωτία και φυσικά στον Ορχομενό. Ευτυχώς η παραμονή των Τούρκων υπήρξε σύντομη. Εκδιώχτηκαν τελικά το 1365.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.380 μ.Χ.[/dropcap]
Εισβάλλουν στη Λιβαδειά και σ' όλη την περιοχή οι Ναβαρραίοι (Καταλανοί τυχοδιώκτες), οι οποίοι εκδιώκονται από τον Ατζαϊόλη το 1381.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.381 μ.Χ.[/dropcap]
Ο βασιλιάς της Αραγωνίας Πέτρος ο Ε΄ , για να ενισχύσει τους πατριώτες του λόγω των μεγάλων απωλειών που είχαν υποστεί, φέρνει χιλιάδες Αλβανούς και τους εγκαθιστά στη Βοιωτία. Στον Ορχομενό όμως δεν εγκαταστάθηκαν ποτέ οριστικά.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.390 μ.Χ.[/dropcap]
Οι Τούρκοι με αρχηγό τον Εβρέν - μπέη εισβάλλουν και λεηλατούν τη Λιβαδειά και τον Ορχομενό όπως και όλη τη Βοιωτία.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.394 μ.Χ.[/dropcap]
Η περιοχή Λιβαδειάς και Ορχομενού περιέρχεται στην κυριαρχία του Βογιατζήτ.

 

[dropcap style="style1" title=""]1.402-1.435 μ.Χ.[/dropcap]
Η Λιβαδειά, η Θήβα και φυσικά και ο Ορχομενός, είναι υπό την κυριαρχία του ενετού Δούκα της Αθήνας Αντωνίου Α΄ Ατζαγιόλη. Την περίοδο αυτή ολόκληρη η Βοιωτία ζει σε ηρεμία γιατί ο Αντώνιος άσκησε την εξουσία με σωφροσύνη και φιλανθρωπία και γι' αυτό έγινε δημοφιλής στο δουκάτο.